=ห้องปฏิบัติธรรมออนไลน์=

ยืน เดิน นั่ง นอน กราบ ลุกขึ้นยืน กลับ นั่งลง		เรียนรู้วิปัสสนากรรมฐาน( อาสภมหาเถระ )
		การยืนกำหนด ก. หลักการปฏิบัติ ฐิโต วา ฐิโตมหีติ ปะชานาติ. ยืนอยู่ ก็กำหนดรู้ว่า ข้าพเจ้ายืนอยู่ ข. วิธีการปฏิบัติ ๑. ยืนตัวตั้งตรง คอตรง มือไขว้กันไว้ข้างหลัง ๒. ลืมตาเพียงครึ่งเดียว ทอดสายตาไปไกลประมาณ 2-3 เมตร ๓. สติระลึกรู้อาการยืน คือร่างกายที่ตั้งตรงกำหนดว่า "ยืนหนอ" ๓ ครั้ง ๔. ขณะที่บริกรรมในใจว่า "ยืนหนอ" ต้องรู้สึกตัวว่า ตนเองยืนอยู่จริงๆ ๕.จิตแนบแน่นกับความรู้สึกถึงอาการตั้งตรงของร่างกาย ควบคู่กับคำบริกรรม ค. สิ่งที่พึงเว้นขณะกำหนดอาการยืน ๑. ไม่ควรหลับตา หรือสอดส่ายสายตาเพื่อหาอารมณ์อื่นๆ ๒. ไม่ควรก้มจนเกินไป หรือแหงนหน้ามองสิ่งอื่นๆ โดยไม่จำเป็น ๓. ไม่กำหนดอาการพอง-ยุบ (เว้นไว้แต่กรณีที่จำเป็นเท่านั้น) ๔.ไม่เพ่งดูสัณฐานบัญญัติส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายโดยเฉพาะ เช่น ปลายเท้า หัวเข่า หน้าท้องตรงสะดือ หน้าอก ศีรษะ หน้าผาก ปลายผม เป็นต้น ที่ถูกแล้วควรกำหนดรู้เพียงแค่อาการหรือความรู้สึกตัวขณะที่ยืนอยู่เท่านั้น ข้อมูลจาก วัดภัททันตะอาสภาราม
อุบายรักษาให้ให้อยู่ในพระกรรมฐาน(อิริยาบถยืน) กำหนดยืนหนอครั้งที่ ๑ ส่งใจนึกดูตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผมดูเป็นช่วงๆ ยืนหนอครั้งที่ ๒ ดูตั้งแต่ปลายผมถึงปลายเท้าเป็นช่วงๆ ยืนหนอครั้งที่ ๓ ส่งใจนึกดูตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผมดูเป็นช่วงๆ ส่งใจเที่ยวอยู่ในกายแล้วค่อยกำหนด ยืนหนอทำความรู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่
เฮดอันใด๋ใส่ใจอันนั้น มั่นจอบมั่นซอม